REOLINK RP-PCB12M (12 MP/4 MM) - KAMERA IP PoE

12 Mpx na 100 stopniach kadru: rachunek w pikselach na metr

Matryca 1/2.49" daje 4512×2512 piksele przy 25 klatkach na sekundę, a obiektyw 4 mm o jasności F1.6 obejmuje 100.4° w poziomie i 50.6° w pionie. Same megapiksele niewiele mówią, dlatego lepiej liczyć gęstość pikseli na metr szerokości kadru: z dziesięciu metrów kamera kładzie około 190 pikseli na metr, z piętnastu mniej więcej 125, a z dwudziestu około 95. Europejska skala EN 62676-4 wymaga 250 pikseli na metr do identyfikacji obcej osoby, 125 do rozpoznania kogoś znajomego i zaledwie 25 do stwierdzenia, że ktoś w ogóle się pojawił. Wychodzi z tego prosty wniosek: nagranie o wartości dowodowej powstaje na pierwszych siedmiu-ośmiu metrach, pewne rozpoznanie sięga mniej więcej piętnastu, a sam ruch kamera widzi na kilkadziesiąt metrów w głąb posesji. Kompromis szerokiego obiektywu pozostaje w mocy: 4 mm to plan ogólny podwórka, a tablicy rejestracyjnej z dwudziestu metrów taka optyka nie przeczyta — do tego potrzebny jest obiektyw węższy albo zmiennoogniskowy.

Dwa systemy doświetlenia: niewidoczna podczerwień i reflektor 600 lumenów

W obudowie pracują dwie diody podczerwieni po 2.8 W o długości fali 850 nm oraz osobny biały reflektor 4.3 W o temperaturze 6500 K i strumieniu 600 lumenów. Podczerwień działa cicho i niewidocznie do około trzydziestu metrów, ale obraz jest czarno-biały: widać, że ktoś stoi przy furtce, natomiast kolor kurtki i odcień auta za plecami pozostają nieznane. Reflektor włącza się na zdarzenie i przełącza kadr w pełny kolor, a to właśnie szczegóły barwne — srebrny sedan, czerwona czapka, żółta torba — zamieniają nagranie w materiał, z którym da się cokolwiek zrobić. Jest jeszcze efekt uboczny, ceniony przez właścicieli często wyżej niż sam obraz: nagły błysk jednoznacznie informuje intruza, że został zauważony, i spora część prób wejścia na teren kończy się właśnie w tym momencie. Warto jednak znać ograniczenia — reflektor pewnie obsługuje strefę bliską w granicach ośmiu- dwunastu metrów, a w deszczu, śniegu i mgle białe światło odbija się od kropel i tworzy mleczną zasłonę, więc przy takiej pogodzie uczciwiej zostawić kamerę na podczerwieni.

Reguły perymetryczne zamiast zwykłego ruchu: linia, strefa i zwłoka

Poza klasyfikacją obiektu na człowieka, pojazd i zwierzę kamera obsługuje trzy reguły perymetryczne: przekroczenie linii, wtargnięcie do strefy i przebywanie w strefie. Różnica wobec zwykłej detekcji ruchu jest zasadnicza — tamta reaguje na każdą zmianę pikseli, a reguła przekroczenia podnosi alarm dopiero wtedy, gdy człowiek faktycznie przekroczył narysowaną przez ciebie granicę wzdłuż ogrodzenia i to w zadanym kierunku. Reguła przebywania okazuje się najważniejsza w sklepie i na klatce schodowej, bo nie interesuje jej przechodzień, tylko ktoś stojący przy witrynie lub drzwiach dłużej niż wyznaczony czas, a dokładnie tak wygląda przygotowanie do włamania. Dwa kolejne scenariusze, zniknięcie przedmiotu i pozostawiona rzecz, mają status beta: nie warto na nich opierać ochrony, ale w magazynie czy biurze działają już jako sygnał pomocniczy. Sens tego filtrowania jest bardzo przyziemny: właściciel, który dostaje trzy-cztery sensowne powiadomienia dziennie, czyta je, a właściciel zasypany czterdziestoma alertami o gałęziach i sąsiednim kocie po tygodniu wyłącza push i system przestaje pełnić funkcję ochronną.

Obudowa tubowa: 188 mm metalu, daszek i kwestia wysokości montażu

To kamera tubowa o długości 188 milimetrów, w metalowej obudowie o masie 452 gramów, z wbudowanym daszkiem przeciwsłonecznym nad obiektywem. Daszek nie jest ozdobą, tylko elementem roboczym: odprowadza od szybki ukośny deszcz i niskie poranne słońce, dlatego na odsłoniętej elewacji tuba starzeje się lepiej niż kopułka, której soczewka zbiera zacieki. Wydłużona sylwetka jest widoczna z daleka i działa jak odstraszanie pasywne, bo kamerę zauważa się przed wejściem na teren, a nie po fakcie. Ta sama geometria ma oczywistą słabość: długi korpus na uchwycie da się dosięgnąć ręką albo kijem i obrócić, więc poniżej mniej więcej dwóch i pół metra w ruchliwym miejscu pewniejsza jest wersja turret. Szczelność IP67 oraz zakres pracy od -30 do +55 °C z zapasem pokrywają polską i ukraińską zimę, a metal zamiast tworzywa oznacza, że obudowa nie rozjedzie się od skoków temperatury w trzecim sezonie.

Zasilanie PoE 802.3af i archiwum: od karty 512 GB po rejestrator

Kamera pobiera dane i zasilanie jednym kablem w standardzie PoE 802.3af (48 V), alternatywnie z zasilacza 12 V, a jej pobór nie przekracza 12 W. Tę liczbę trzeba mieć na uwadze przy doborze switcha lub rejestratora: osiem takich kamer w szczycie to około 96 W, podczas gdy budżet PoE typowego ośmioportowego rejestratora wynosi mniej więcej 80 W, a szczyt przypada właśnie na noc, gdy we wszystkich kamerach jednocześnie świecą diody IR i reflektor. Archiwum można prowadzić na trzy sposoby — na karcie microSD do 512 GB w samej kamerze, na rejestratorze Reolink albo na serwerze FTP — i w odróżnieniu od akumulatorowych modeli Argus i Go, które fizycznie nagrywają wyłącznie zdarzenia, ta kamera prowadzi prawdziwy zapis ciągły przez całą dobę. Z grubsza licząc ciągły strumień 12 Mpx w H.265 zjada około 85 GB dziennie, czyli karta 512 GB wystarcza na jakieś sześć dób nadpisywanego zapisu — do sprawdzenia, co było wczoraj, w zupełności, ale na głębokość dwóch-trzech tygodni potrzebny jest już rejestrator z dyskiem. Port sieciowy ma 10/100 Mbit, co dla jednego strumienia 12 Mpx jest wystarczające, jednak skrętkę warto położyć porządną, kategorii 5e, i pamiętać o stumetrowym limicie PoE.

Gdzie ustawić tę kamerę i do jakich zadań powstała

Jej naturalne zadanie to posesja albo elewacja o szerokości piętnastu-dwudziestu metrów, którą trzeba zamknąć jedną kamerą i nadal widzieć szczegóły: podwórko domu jednorodzinnego, szczyt magazynu z bramą, parking na pięć-sześć aut, witryna sklepu. Skoro nawet na piętnastu metrach zostaje około 125 pikseli na metr, z takiego nagrania rozpozna się znajomą osobę i opisze samochód, a zapas 12 Mpx pozwala przybliżyć fragment już po zdarzeniu bez rozsypania twarzy na kwadraty. Tubowa forma z daszkiem sama wskazuje miejsce montażu: odsłonięta ściana, słup, narożnik budynku, linia ogrodzenia — tam, gdzie nie ma okapu i kamera musi sama poradzić sobie z deszczem i słońcem. Gdzie się nie sprawdzi: w wąskim korytarzu albo na klatce kąt 100° jest nadmiarowy i połowa kadru idzie w ścianę, a przy wjeździe, gdzie potrzebne są tablice z dwudziestu-dwudziestu pięciu metrów, szeroki stałoogniskowy obiektyw nie pomoże i trzeba sięgnąć po zmiennoogniskowy. Na wydłużonej działce dwie takie kamery skierowane ku sobie wzdłuż ogrodzenia dadzą więcej niż jedna w narożniku, bo w którąkolwiek stronę idzie człowiek, przynajmniej jedna ma go od przodu.

Czym różni się od sąsiednich modeli Reolink w tym katalogu

Najbliższym krewnym jest RP-PCT12M w tej samej półce cenowej: identyczna matryca, identyczna optyka i identyczna analityka, różnica sprowadza się do obudowy, więc wybiera się między nimi według miejsca montażu, a nie parametrów. RP-PCB8M ma tę samą obudowę i tę samą elektronikę, ale 8 Mpx i 2.8 mm: na piętnastu metrach daje około 98 pikseli na metr wobec 125 tutaj, zatem przy scenie płytszej niż dziesięć metrów różnicy nie zobaczysz i dwa tysiące hrywien lepiej zostawić sobie. Starszy P340 również jest 12-megapikselową tubą, lecz z szerszym obiektywem 2.8 mm, klasą IP66 zamiast IP67 i bez reguł perymetrycznych — oszczędność idzie więc z analityki, nie z matrycy. RP-PCB8MZ to już zmiennoogniskowy 2.7-13.5 mm: megapikseli mniej, ale jest realny zoom optyczny i to jego należy kupić, gdy zadaniem są tablice przy wjeździe, a nie przegląd podwórka. Najtańszy sąsiad, P334, ma sens na działce albo w garażu, gdzie liczy się sam fakt nagrania; dopłata do RP-PCB12M zwraca się wtedy, gdy nagranie ma czegoś dowodzić.

Napisz nam wymiary działki i odległość od miejsca montażu do punktu, który ma być widoczny w szczegółach — podpowiemy, czy wystarczy 12 Mpx na stałej ogniskowej, czy opłaci się zmiennoogniskowa kamera przy wjeździe.